استن حنانه نام تکیه گاه چوبی پیامبر اکرم (ص) است که درخت واره ی ستون مانندی واقع در بخشی از مسجد النبی بود. ستونی که پیامبر (ص) با تکیه بر آن، مردم را هدایت و ارشاد می فرمود. با توسعه و تکمیل مسجد، منبری برای آن حضرت ساخته شد و سرانجام روزی که پیامبر اکرم (ص) از تکیه گاه خویش بر منبر شریف نشست، ناگاه ناله ای سوزناک از آن ستون شنیده شد ، آن چنانکه کودکی را از مادرش جدا کرده باشند و حال مردم از این دلداده ی جدا از معشوق دگرگون شد.
پیامبر مهر از منبر شریف فرود آمد و چون با دستان لطیف خود پیکر ستون را نوازش دادند، ستون آرام گرفت.

استن حنانه نماد مهرورزی همه ذرات عالم با کانون عطوفت و تقواست. استن حنانه روایت دلدادگی و شیدایی همه عالم به نگین هستی است.

و مگر ما کمتر از چوبی هستیم که مهر دوست ما را به سرمنزل مقصود رهنمون نسازد؟

بنواخت نور مصطفی
آن استن حنانه را

کمتر ز چوبی نیستی
حنانه شو حنانه شو